Who will make me real?

Was I born of a lie
in a country that did not exist
Am I one tribe at the confluence of two opposing bloods?
But perhaps am not.
But of course am not, your equations prove it,
even while lowering my voice i do not hear the sea,
nor do I hear the light
Who will make me real?
Threatened therefore being
Fearful, therefore frightening
Erect therefore a flame tree
Who will make me real?

Ένα μικρό μαργαριταράκι από τη Λιβανέζικης καταγωγής Nadia Tueni.

Ο Norman Mailer για τον ανδρισμό

" Η αρρενωπότητα δεν είναι κάτι που σου δίνεται, αλλά κάτι που το κατακτάς . Και το κατακτάς κερδίζοντας μικρές μάχες με ηθική ακεραιότητα."

Everybody's free to wear sunscreen της Mary Schmich

Ladies and gentleman of the Class of ‘97.
Wear sunscreen.
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.
Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they’ve faded. But trust me, in 20 years, you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.
Don’t worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.
Do one thing every day that scares you.
Sing.
Don’t be reckless with other people’s hearts. Don’t put up with people who are reckless with yours.
Floss.
Don’t waste your time on jealousy. Sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind. The race is long and, in the end, it’s only with yourself.
Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.
Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.
Stretch.
Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don’t.
Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You’ll miss them when they’re gone.
Maybe you’ll marry, maybe you won’t. Maybe you’ll have children, maybe you won’t. Maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don’t congratulate yourself too much, or berate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else’s.
Enjoy your body. Use it every way you can. Don’t be afraid of it or of what other people think of it. It’s the greatest instrument you’ll ever own.
Dance, even if you have nowhere to do it but in your living room.
Read the directions, even if you don’t follow them.
Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.
Get to know your parents. You never know when they’ll be gone for good. Be nice to your siblings. They’re your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.
Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.
Live in New York City once, but leave before it makes you hard. Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.
Travel.
Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you’ll fantasise that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.
Respect your elders.
Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you’ll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.
Don’t mess too much with your hair or by the time you’re 40 it will look 85.
Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

But trust me on the sunscreen.

H Anais Nin για την αγάπη

Θα μπορούσες να με κάνεις να ενδώσω μ’ένα νεύμα, ένα σημάδι, κι αυτό το νεύμα, το σημάδι αυτό, δεν το κάνεις ποτέ. Να θυμάσαι τούτο: Δεν ήταν ποτέ η ματαιοδοξία αυτό που με έκανε να επιζητήσω την αγάπη των άλλων, αλλά η ανάγκη της πραγματικότητας, της ανθρωπιάς. Η ανάγκη της έκφρασης...μπορεί κανείς να ακουμπήσει το δάχτυλο του εκεί και να πει: Ιδού, μια καρδιά χτυπάει, αν κινηθώ, αυτός ο άνθρωπος θα το νιώσει, αν φύγω, αυτός ο άνθρωπος θα το καταλάβει, αν καμφθώ, αυτός ο άνθρωπος θα φοβηθεί. Υπάρχω εντός του. Αυτό είναι ζωή, κάτι συμβαίνει εκεί. Αλλά όταν μπαίνω στο σπίτι σου, βλέπω το πιο ανέκφραστο πρόσωπο, τις πιο αόριστες, αρνητικές χειρονομίες, κάτι τόσο αχνό που μοιάζει απόλυτα με φάντασμα. Δεν είναι αρκετό, ξέρεις, να παίρνεις μια γυναίκα στο κρεβάτι. Στα ανθρώπινα πλάσματα έχουν δοθεί και άλλες μορφές έκφρασης. Εγώ εκφράζω αυτό που αισθάνομαι, ενώ εσύ βγαίνεις απ’ το δρόμο σου για να αρνηθείς, να θολώσεις, να εξαλείψεις όλες τις εκδηλώσεις εκτίμησης ή προσήλωσης κάθε λογής. Εμμένεις στο συλλογικό, στην ιδέα της φιλίας μάλλον παρά στον φίλο, στον γενικό κόσμο των «μουνιών».

Ο Henry Miller για την αρρώστια

Γιατί να μην απολαμβάνουμε και την αρρώστια μας επίσης; Αρρωσταίνει κανείς ενίοτε απλώς για να μείνει μόνος ένα διάστημα. Είναι ένας τρόπος του σώματος να κατακτάει το μυαλό. Εδώ υπάρχουν προβλήματα που το μυαλό απλούστατα δεν μπορεί να τα λύσει. Και βασανιζόμαστε και γινόμαστε ανήμποροι και καταρρέουμε. Αρρωσταίνουμε, λέμε. Καλώς. Πηγαίνουμε στο κρεβάτι και καθώς πλαγιάζουμε εκεί, δίχως να κάνουμε απολύτως τίποτα, παραδομένοι στα άλυτα προβλήματα, φτάνουμε βαθμιαία σε μια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Υποτασσόμαστε σε ορισμένα αναπόδραστα πράγματα που δεν είχαμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε όσο ήμασταν όρθιοι στα πισινά μας πόδια και χρησιμοποιούμε αυτό το αναθεματισμένο εργαλείο, το μυαλό, Το σέβομαι αυτό. Υπάρχουν εποχές που κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει, μήτε καν αυτός που αγαπάς. Πρέπει να μείνεις μόνος σου. Πρέπει να είσαι άρρωστος και να κυλιστείς μέσα στην αρρώστια σου. Το χρειάζεται η ίδια η ψυχή σου.

Η Doris Lessing για τον έρωτα

(«Παραληρώ»; μια καλή λέξη, όπως φλέγομαι.) Γιατί όμως να το περιγράψουμε; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει αυτό το κράμα αγωνίας, δυσπιστίας και-στην κορύφωση της νόσου-μια αρρωστημένη γλυκιά βύθιση μες στον πόνο, επειδή είναι αδιανόητο πως κάτι τόσο επιθυμητό δεν μπορεί να κατακτηθεί, κι αν κάνεις πέρα τον πόνο, τότε εγκαταλείπεις και την ελπίδα της ευδαιμονίας.