Μωρό μου!

Μετά και τον τελευταίο άντρα που μου κίνησε - ατυχώς- το ενδιαφέρον και μετά από μία σειρά βασανισμένων ψυχών και κοινωνικά απροσάρμοστων κατηγοριών αντρών που η ζωή έριξε στο διάβα μου, νομίζω πως ο μόνος που ακόμη δεν έχω γνωρίσει για να κλείσω ως γυναίκα είναι ο παραπάνω κύριος.

Of pigs and men

Το ξέρω πως συμπεριφέρομαι σαν καμιά στριμμένη παλιόγρια (τα στερητικά άλφα να λείπουν παρακαλώ), αλλά τον τελευταίο καιρό μου τη σπάνε ανησυχητικά πολλοί άνθρωποι και καταστάσεις. Με εντελώς τυχαία σειρά, έχουμε και λέμε:

- Μου τη σπάνε οι πολιτικοί, πραγματικά μηδενός εξαιρουμένου.
- Μου τη σπάνε οι σεσημασμένοι τραγόπαπες, η «θεοσεβούμενη» μαφία με τα μαύρα, και μου τη σπάει πολύ περισσότερο που αντί να τους πάρει στο κυνήγι ο κόσμος και να τους σαπίσει στο ξύλο για την ξεφτίλα και τη βρωμιά που ζέχνουν, εξακολουθεί να τους φιλάει τα χέρια.
- Μου τη σπάνε οι ανταγωνιστικές γυναίκες. Οι ύαινες που για ένα πουλί πουλάνε τους πάντες και τα πάντα.
- Μου τη σπάνε οι καταστροφολόγοι τηλεπλασιέ που στοιχειώνουν διάφορα κανάλια και σε κατάσταση εθνικιστικού ντελίριου, ποντάρουν στην αμορφωσιά και την ημιμάθεια του κόσμου.
- Μου τη σπάνε οι τοξικοί, σκατόψυχοι άνθρωποι.
- Μου τη σπάνε οι μανιές, γυναίκες και άντρες.
- Μου τη σπάει να τρώω στη μάπα νυχθημερόν το ζεύγος Γεωργιάδης – Μανωλίδου, που προσπαθεί σε ροζ μπομπόν περιτύλιγμα να μας πείσει για την ηθική του ακεραιότητα, ακολουθώντας σαφώς το motto «τα εν δήμω μη εν οίκω». Πραγματικά έχω πάρα πολύ καιρό να δω τέτοια ανακολουθία λόγων και πράξεων. Εντελώς, ολοκληρωτικά εκνευριστικό και αξιοθρήνητο.
- Μου τη σπάει η Ζυράννα Ζατέλη γιατί δημιουργεί μαγικές λέξεις και γράφει όπως δεν θα γράψω ποτέ.
- Μου τη σπάει ο πιθηκισμός της εγχώριας show biz (της ποιας;), με τα αναλώσιμα τσουλάκια, τους διάτονες αστέρες και τα φαιδρά τίποτα.
- Μου τη σπάνε οι άντρες που τους λείπει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ανατομίας τους, το οποίο ομοιοκαταληκτεί με το μύδια και το στρείδια.

Και επίσης, μου τη σπάει και ο εαυτός μου που κάθομαι και ασχολούμαι.

Απο νωρίς στα βάσανα

Εν ψυχρώ

O ταχυδρόμος πέθανε.
Τον σκότωσε ο Bill Gates.

Χίμαιρα

Πριν από μερικές μέρες, την ώρα που γύριζα από το γραφείο, είδα μια γιαγιούλα να προσπαθεί να περάσει έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Παρά την προχωρημένη ηλικία της, ήταν μια απ’ αυτές αυτές τις αρχοντικές γυναίκες που προσέχουν τον εαυτό τους, με το άσπρο μεταξωτό πουκαμισάκι της, τα μαύρα παπούτσια με το ελάχιστο τακουνάκι, με μια σειρά πέρλες στο λαιμό και τα κάτασπρα μαλλιά της καλοχτενισμένα. Δεν πρόλαβε να περάσει το δρόμο πριν το φανάρι αλλάξει σε κόκκινο και λίγο πριν πατήσει στο πεζοδρόμιο, ένας νεαρός οδηγός έβγαλε το κεφάλι από το αυτοκίνητο και τη στόλισε με διάφορα κοσμητικά επίθετα. Το κωλόγρια πρέπει να ήταν το πιο ανάλαφρο. Η γιαγούλα έχασε την αυτοκυριαρχία της και στραβοπάτησε, αλλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο. Αμέσως μετά μάζεψε το κουράγιο της και απλά, συνέχισε να περπατάει.

Η σκηνή με γέμισε με απερίγραπτη θλίψη. Θυμήθηκα μια φράση από ένα διήγημα που έγραψα πριν από υπερβολικά πολλά χρόνια, «καθώς περπατούσα στο δρόμο, την κοίταξα στα μάτια με την υπεροψία των δεκαεφτά μου χρόνων». Δε μιλούσα καν για μια γιαγιά, αλλά για τη θριαμβευτική αναμέτρησή μου στο δρόμο με μια τριαντάρα, που ήδη είχε αρχίσει να βαραίνει. Τώρα βλέπω εγώ η ίδια τον θρίαμβο να καθρεφτίζεται στα μάτια των δεκαεφτάχρονων κοριτσιών που με προσπερνάνε στο δρόμο και γελάω με την διαπίστωση πως όταν είσαι νέος, η αυθάδεια και η υπεροψία δε σε αφήνουν να δεις πως δε θα ζήσεις για πάντα.

Υπάρχει κάτι το τραγικά αδυσώπητο σ όλη αυτή τη διαδικασία. Γιατί και η γιαγούλα κάποτε υπήρξε δεκαεφτά, και τριάντα. Κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού και μέσα σε μισοσκότειενες κάμαρες, υπήρξε σώμα που ξυπνούσε τον πόθο και έδινε ηδονή, πριν δει αυτό το σώμα να συρρικνώνεται και να χάνει τη μάχη με το χρόνο. Και αυτή ξύπνησε ένα πρωί και κοίταξε στον καθρέφτη και είδε να την κοιτά μια ξένη. Και αυτή συμβιβάστηκε με μια ζωή άφυλη, τα χέρια που τρέμουν, το αργό βήμα και την περιφρόνηση στο δρόμο. Και με μια ζωή εσωτερική, όσο και επώδυνη, με την όποια επίκτητη σοφία να παύει να ‘ναι πανάκεια για τη φθορά του χρόνου.

Remoras

Υπάρχει ένα είδος ψαριού, τα επονομαζόμενα remoras. Τα remoras, εξαιρετικά χαμερπή και παρασιτικά, είναι επιφορτισμένα με το φάγωμα των ακαθαρσιών από το δέρμα μεγαλύτερων ψαριών, όπως είναι π.χ. οι καρχαρίες.

Υπάρχει ένα είδος ανθρώπων, που είναι εξίσου χαμερπές και παρασιτικό με τα remoras. Εν μέσω μηχανορραφιών, το είδος αυτό εκδράμει με ιδιόκτητα κότερα, καπνίζει πούρα Cohiba, πίνει μόνο Cardhu και συνοδεύεται από αιθέριες υπάρξεις με νοημοσύνη θήκης για παγάκια. Και όλον αυτόν τον καιρό - και αυτό είναι το φαιδρό της υπόθεσης - είναι ανίκανοι να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι παρά μικρά, άθλια βρωμόψαρα που τρέφονται με τις ακαθαρσίες που αφήνουν στο διάβα τους οι πραγματικοί μεγαλοκαρχαρίες.

Ένα πανέρι αγγούρια

Ενόψει διακοπών, άλλοι το τρώνε και δροσίζονται και άλλοι... έχουν βάλει το τσίγκινο και τρέχουν πανικόβλητοι...