Σ' έχω τόσο ονειρευτεί

Σ’έχω τόσο ονειρευτεί που πια δεν είσαι αληθινός. Προφταίνω άραγε ν’ αγγίξω αυτό το σώμα που πάλλεται, να φιλήσω πάνω σ’ αυτό το στόμα μια αγαπημένη φωνή που γεννιέται;…
…Σ’έχω τόσο ονειρευτεί, έχω τόσο μιλήσει με το φάντασμά σου, ώστε το μόνο που μου απομένει είναι να είμαι ένα φάντασμα μέσα στα φαντάσματα, πιο σκιά και από τον ίσκιο που περπατά – και θα συνεχίσει να βαδίζει χαρούμενα- πάνω στο ηλιακό ρολόι της ζωής σου.

Ρομπέρ Ντεσνός

Περσείδες

Ξύπνησα απότομα, σ’ένα πέτρινο σπίτι δίπλα στα ερείπια του κάστρου. Η ώρα ήταν περασμένη. Γλίστρησα αθόρυβα από την αγκαλιά του και βγήκα στη βεράντα, αναπνέοντας άπληστα τον δροσερό νυχτερινό αέρα. Ξύπνησε μερικές στιγμές αργότερα και το ίδιο αθόρυβα, ήρθε και με αγκάλιασε. Αισθάνθηκα μια κάποια ανακούφιση με τα χέρια του γύρω μου. Πάντα στηριζόμουν στην καλοσύνη των ξένων.

Στο κλαμπ έψαχνα να τον βρω κάτω από τα φώτα που στροβιλίζονταν σαν αφηνιασμένες πυγολαμπίδες. Τον βρήκα αρκετά αργότερα, με κείνο το απορημένο βλέμμα που δεν πρόλαβα να εξηγήσω. Με έψαχνε και κείνος. Το πουκάμισό του είχα μια οικεία, μαλακή υφή, έτσι όπως το χέρι μου ταξίδευε στην πλάτη του.

Ήταν λίγο βαρύς, ώρες-ώρες αμίλητος. Αργότερα σχεδόν τον ξέχασα, χωρίς ενοχή. Είχα σκαρφαλώσει σε ένα πεζούλι και χόρευα, και ας μου παρέλυε η ευτυχία τα πόδια. Είμαι εδώ, ζωντανή και χοροπηδάω σαν κατσίκι, οι ενδορφίνες μου τινάζουν το μυαλό στον αέρα και είμαι εδώ, εδώ, εδώ, στην άκρη του πουθενά κάτω από τον ουρανό που βρέχει αστέρια.

Λούφαξα στην αγκαλιά του, την ώρα που τα αστέρια ξηλώνονταν από τον ουρανό και έπεφταν στα μαλλιά μου ένα-ένα. Με ρώτησε τι θα γινόταν αν ερχόταν το επόμενο βράδυ και ανακαλύπταμε πως δεν είχε μείνει κανένα.

Σήκωσα αδιάφορα τους ώμους. Δεν είναι το σκοτάδι που με τρομάζει.

You said Is

Do you believe in always, the wind
said to the rain
I am too busy with
my flowers to believe, the rain answered.

e.e. cummings

Boys of summer

H αλήθεια είναι πως τον κοιτούσα λίγο απαξιωτικά, έτσι όπως είχε απλωθεί πάνω στη ψάθα. Πάντα με εκνεύριζαν οι άντρες που χώνονται στα ίσια. «Ε, συγνώμη που σου γυρνάω την πλάτη», είπε, και αφιερώθηκε στη φίλη μου. «Κάνε δουλειά σου αγόρι μου», σφύριξα μέσα από τα δόντια και πήγα να ρίξω μια βουτιά.

Το ίδιο βράδυ, πολύχρωμος κόσμος κατέκλυζε το μικροσκοπικό μπαράκι με τις άσπρες ψάθινες καρέκλες. Καθόμουν στη μπάρα και έπαιζα βαριεστημένα με ένα πλαστικό ψάρι με εξόφθαλμο που κρεμόταν από την ξύλινη επένδυση. Στο σοκάκι, ο νεαρόκοσμος πνιγόταν ευτυχισμένος σε μια θάλασσα από mohitos. Μιλούσα με ένα ναυάγιο από την Αθήνα, όταν ήρθε και στάθηκε πίσω μου. «Συγνώμη που σου γυρνάω την πλάτη», είπα. Με άφησε και βγήκε έξω.

Αργότερα, προσπάθησα να τον εξευμενίσω με ένα γλειφιτζούρι με γεύση κεράσι που άρπαξα από το μπαρ. «Θέλεις;» με ρώτησε. «Ναι» του είπα. Το έβγαλε από το στόμα του και μου το πρόσφερε. Ήξερα πως ήταν ζήτημα χρόνου να με φιλήσει.

Περπατήσαμε αγκαλιά στο πλακόστρωτο σοκάκι. Στο Fox Anglais, ο DJ βαρούσε electronica από τα φοιτητικά μου χρόνια. Στην αρχή τσίτωσα. Μετά το άφησα να με πάει. Είχε μια περίεργη γεύση, δυόσμο, Marlboro και κάτι άλλο.

Είδαμε μαζί την ανατολή και φάγαμε πρωινό με θέα τη θάλασσα. Του μιλούσα για νεράιδες, μάλλον επειδή το νησί ήταν γεμάτο από δαύτες. Όταν έφυγε, προσπάθησα μάταια να θυμηθώ τη γεύση του. Δυόσμος, Marlboro και κάτι άλλο. Τον ρώτησα το απόγευμα που ξαναήρθε. Δε μου απάντησε, αλλά έσκυψε να με φιλήσει γελώντας.